Aziz Atam!

Seni çok özlüyorum yine! Dünden de çok özlüyorum inan! Bir yazımda; ‘Gel de İstanbul’u bir gör’ demiştim yakınarak. Gel de ülkeni gör diyorum şimdi. Sıkma başlar, takkeler, şalvarlar, çarşaflar yayıldıkça yayıldı inadına. Anamın başörtüsünü, yerel giysilerini unutturdular. İnsanlar çıkarları için çeşit çeşit kıbala giriyor. Devrim yasaları artık işlemez oldu. Tarikatlara girenler parsaları topluyorlar. Hani siz Zara’ya gelişlerinizin birinde geceyi halkla beraber Cumhuriyet İlkokulu’nda geçirmiştiniz. Eşiniz Latife Hanım ve Zara Müftüsüyle ayrı bir sınıfta doyasıya sohbet etmiştiniz din konusunda. Yıllar; Zara’mın bile çehresini değiştirmişti. Ülkemin her yanında aydınlık meşaleleri yanmıştı. Henüz çok şeylerimiz olmamıştı ama, hasımların hiç birine muhtaç olmamıştık. Hatta Atam; senin ölümünden sonra altı yıl süren İkinci Dünya Savaşı’nı yaşamıştı bu ülke ama, IMF, AET diye tuzak harflerin hiç birinin içine düşmemiştik. Böylesi üç kâğıtçılık oyunlarından haberimiz bile yoktu. Biliyor musun Atam, senin ölümünden sonraki iktidar; yani İsmet İnönü döneminin hükümeti, 1950 seçimleri sonrası iktidarına binlerce kilo altın teslim etmişti. O zamanlar ‘bütçe açığı’ diye bir sözcüğü bilmiyordu halk. Ama sonrasında ne olduysa bütçenin bohçası bir türlü yama tutmadı. Atam bugün dünyanın en borçlu tek ülkesiyiz.
Aziz Atam, biliyor musunuz? Bizim ocağımıza 1950’ler sonrası, ABD dostluğu çırayı dikti. O dostumuz bugün, binlerce kilometre uzaklardan gelip burnumuzun dibine girdi. Şimdi buradan, dünkü uşaklarımızı üzerimize salıyor haberi yokçasına. Ne kaldı şurada Atam? Bir İran, bir Suriye, bir de biz. Dün yeşil kuşak, bugün BOP ve ılımlı İslâm oyunlarıyla başımıza çorap örmeye çalışıyorlar. Hem biliyor musun Atam; o dostumuz dediğimiz var ya, daha dün başımıza çuval geçirdi.
Atam! Ulus, Fakr-u Zaruret içerisinde olabilir ama; gaflet ve delalet içinde olmamız çok üzüyor, hatta endişelendiriyor bizi. Atam kalk da gör bizi! Daha dün kapımızda eşik yalayan çapulcu, bugün meydan okuyor bize. Onun ve arkasındaki abisinin desteğiyle PKK denilen teröristler vur-kaç oynuyor bizimle. Ne hallere düştük; duy ATAM!
10 Kasım, 2007, İzmir

sevgili hocam halimizi ataya şikayetle elimizden ne gelir önemli olan ülkeyi atanın emanet ettiği gibi gençlere bırakabilmek.çoğunlukta olan gerici zihniyetle nereye kadar gideriz bilmiyorum

Yorum zeki tarafından 06/06/2008 22:03 tarihinde eklendi.